Ο Στάλιν για τον επαναστατικό ή μη χαρακτήρα των εθνικών κινημάτων. (του Γ.Γ.)

Επειδή κάποιοι "ζορίζονται" να καταλάβουν ότι η νίκη του Ιράν είναι ΑΠΟΛΥΤΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ για το επαναστατικό κίνημα, ας διαβάσουν τι έλεγε ο μεγάλος Στάλιν:

«...Αυτή είναι η θέση όσον αφορά το ζήτημα των συγκεκριμένων εθνικών κινημάτων, του πιθανού αντιδραστικού χαρακτήρα αυτών των κινημάτων - αν, φυσικά, εκτιμώνται όχι από τυπική άποψη, όχι από την άποψη των αφηρημένων δικαιωμάτων, αλλά συγκεκριμένα, από την άποψη των συμφερόντων του επαναστατικού κινήματος. Το ίδιο πρέπει να ειπωθεί και για τον επαναστατικό χαρακτήρα των εθνικών κινημάτων γενικά.

Ο αναμφισβήτητα επαναστατικός χαρακτήρας της συντριπτικής πλειοψηφίας των εθνικών κινημάτων είναι τόσο σχετικός και ιδιόμορφος όσο και ο πιθανός επαναστατικός χαρακτήρας ορισμένων συγκεκριμένων εθνικών κινημάτων. Ο επαναστατικός χαρακτήρας ενός εθνικού κινήματος υπό τις συνθήκες της ιμπεριαλιστικής καταπίεσης δεν προϋποθέτει απαραίτητα την ύπαρξη προλεταριακών στοιχείων στο κίνημα, την ύπαρξη ενός επαναστατικού ή δημοκρατικού προγράμματος του κινήματος, την ύπαρξη μιας δημοκρατικής βάσης του κινήματος.

Ο αγώνας που διεξάγει ο Εμίρης του Αφγανιστάν για την ανεξαρτησία του Αφγανιστάν είναι αντικειμενικά ένας επαναστατικός αγώνας, παρά τις μοναρχικές απόψεις του Εμίρη και των συνεργατών του, γιατί αποδυναμώνει, διασπά και υπονομεύει τον ιμπεριαλισμό. Ενώ ο αγώνας που διεξήγαγαν τέτοιοι "απελπισμένοι" δημοκράτες και "σοσιαλιστές", "επαναστάτες" και δημοκρατικοί όπως, για παράδειγμα, ο Κερένσκι και ο Τσερετέλι, ο Ρενωντέλ και ο Σάιντεμαν, ο Τσερνόφ και ο Νταν, ο Χέντερσον και ο Κλάινς, κατά τη διάρκεια του ιμπεριαλιστικού πολέμου ήταν ένας αντιδραστικός αγώνας, γιατί τα αποτελέσματά του ήταν ο εξωραϊσμός, η ενίσχυση, η νίκη του ιμπεριαλισμού.

Για τους ίδιους λόγους, ο αγώνας που διεξάγουν οι Αιγύπτιοι έμποροι και οι αστοί διανοούμενοι για την ανεξαρτησία της Αιγύπτου είναι αντικειμενικά ένας επαναστατικός αγώνας, παρά την αστική προέλευση και τον αστικό τίτλο των ηγετών του αιγυπτιακού εθνικού κινήματος, παρά το γεγονός ότι αντιτίθενται στον σοσιαλισμό. Ενώ ο αγώνας που διεξάγει η βρετανική "Εργατική" κυβέρνηση για τη διατήρηση της εξαρτημένης θέσης της Αιγύπτου είναι για τον ίδιο λόγο ένας αντιδραστικός αγώνας, παρά την προλεταριακή προέλευση και τον προλεταριακό τίτλο των μελών της κυβέρνησης, παρά το γεγονός ότι είναι "υπέρ" του σοσιαλισμού.

Δεν χρειάζεται να αναφέρουμε το εθνικό κίνημα σε άλλες, μεγαλύτερες, αποικιακές και εξαρτημένες χώρες, όπως η Ινδία και η Κίνα, κάθε βήμα των οποίων στην πορεία προς την απελευθέρωση, ακόμη και αν έρχεται σε αντίθεση με τις απαιτήσεις της τυπικής δημοκρατίας, είναι ένα χτύπημα με σφυρί στον ιμπεριαλισμό, δηλαδή, είναι αναμφίβολα ένα επαναστατικό βήμα. Ο Λένιν είχε δίκιο λέγοντας ότι το εθνικό κίνημα των καταπιεσμένων χωρών θα πρέπει να εκτιμάται όχι από την άποψη της τυπικής δημοκρατίας, αλλά από την άποψη των πραγματικών αποτελεσμάτων, όπως φαίνεται από το γενικό ισοζύγιο του αγώνα κατά του ιμπεριαλισμού, δηλαδή, "όχι μεμονωμένα, αλλά σε παγκόσμια κλίμακα" (βλ. "Για τις Βάσεις του Λενινισμού", Τόμος XIX, σ. 257).»

"του Γ.Γ."